ชายคาเรื่องนั้น (5) – หลังฝนซามีเรือลำหนึ่งล่องไปในมหาสมุทร

ชีวิตที่สับสนอลหม่านมีวันดีๆ และวันร้ายๆ ซึ่งชีวิตที่ไม่อยู่ท่ามกลางสงครามอย่างในยูเครนก็ยังดีกว่า แต่มนุษย์มักมีห้วงคำนึงที่ทำให้ตัวเองเจ็บปวดเสมอ แม้จะตื่นหรือฝัน ชายคาเรื่องสั้นตอนที่ 5 “หลังฝนซามีเรือลำหนึ่งล่องไปในมหาสมุทร” ชวนผู้อ่านตั้งคำถามกับชีวิตที่หม่นๆ นี้

ชายคาเรื่องสั้น (4) – ความปกติใหม่ – ความไม่ปกติเดิม

คนรุ่นใหม่จำนวนไม่น้อยถูกกล่าวหาว่า “เป็นพวกหนักแผ่นดิน ถูกล้างสมอง” เชื่อว่า มีคนรุ่นใหม่จำนวนไม่น้อยที่กำลังเผชิญชีวิตเหมือนอย่างตัวละครของ รัชศักดิ์ จิรวัฒน์  ถ้าใครอยู่ในภาวะนี้คงเข้าใจหัวอกตัวละครเรื่องนี้ได้ดี 

ชายคาเรื่องสั้น – ก่อนวาระสุดท้าย

เรื่องสั้นจากชายคาเรื่องสั้นเดือนนี้เป็นบทสนทนาคร้ังสุดท้ายของพ่อลูกที่มีความคิดต่างอย่างสุดขั้ว ฝ่ายหนึ่งเชื่อในวิถีประชาธิปไตย แต่อีกฝ่ายหนึ่งเชื่อในวิถีคนดี ไม่มีใครรู้ว่า ประโยคที่ทำให้พ่อผู้ที่อยู่บนเตียงในวาระสุดท้ายถึงกับตาเบิกโพลงและสิ้นลมไปนั้นคืออะไร แต่ลูกชายอ้างว่า เขาเอ่ยเพียงคำว่า “ทรงพระเจริญ” เท่านั้น ส่วนท่านผู้อ่านจะเชื่อหรือไม่…ลองอ่านดู

ชายคาเรื่องสั้น (2) – เมืองเก่า

เรื่องสั้นจากชายคาเรื่องสั้นตอนที่ 2 “เมืองเก่า” เป็นความทรงจำที่ผู้เขียนถ่ายทอดออกมาได้เห็นภาพ กระทั่งบรรณาธิการเรื่องสั้นอย่าง มาโนช พรหมสิงห์ บอกว่า เป็นสิ่งสะท้อนวัยเยาว์อันรื่นรมย์ เข้ากับยุคสมัยแห่งเผด็จการภายใต้ความรักชาติ ศาสน์ กษัตริย์ รัฐธรรมนูญของรัฐเผด็จการ สะท้อนถึงเมืองเก่าในวัยเยาว์ จนเป็นดั่งผู้มาก่อนกาลเวลา ภายใต้ระบบเก่าแก่ที่แสนห่วย โคตรห่วยก็ว่าได้ นี่ล่ะสังคมที่เฮาเผชิญอยู่ พี่น้องเอ๊ย … 

ห่าตำปอดกับกาแฟซากจิ้งจก 

หยิบหนังสือ “ห่าตำปอด เชื้อไข้ร่วมสมัย” มาอ่าน แล้วต้องสะดุดกับเรื่องสั้น “กาแฟซากจิ้งจก” ของ “สุชาติ สวัสดิ์ศรี” นักเขียนรับเชิญในหนังสือชายคาเรื่องสั้นเล่ม 16 ที่เชิญชวนให้ลิ้มลองกาแฟรสชาติแปลกที่จะสร้างปรากฏการณ์ตาสว่างให้กับผู้คนได้

2444

เปิดตัวชายคาเรื่องสั้นออนไลน์เรื่องแรก “2444” เป็นเรื่องราวจากจินตนาการของ “มาโนช พรหมสิงห์” ที่สวมวิญญาณเล่าขานหัวอกของ “ผีหัวหน้ากบฏผีบุญ” ที่โอดครวญถึงความอยุติธรรมและเหตุการณ์ถูกตัดหัวเสียบประจาน ณ ลานประหาร ทุ่งศรีเมือง แม้ผ่านมากว่า 120 ปีแล้ว แต่วิญญาณยังไม่ไปสู่สุคติ

หนึ่งทศวรรษชายคาเรื่องสั้น

“การเขียนงานวรรณกรรมเกี่ยวกับเหตุการณ์พฤษ’ 53 เป็นเรื่องที่ต้องใช้พลัง เพราะอาชญากรไม่เคยจดจำในสิ่งที่ตัวเองกระทำ” เดือนวาด พิมวนา นักเขียนรางวัลซีไรต์ปี 2546 จากวงเสวนาหนึ่งทศวรรษชายคาเรื่องสั้น

นร.ชั้น ม.5 คว้ารางวัลชายคาเรื่องสั้นยอดเยี่ยม

นร.ชั้น ม.5 โรงเรียนสาธิต ม.ขอนแก่น คว้ารางวัลชายคาเรื่องสั้นยอดเยี่ยมปี 2019 บรรณาธิการยกย่องเป็นคนรุ่นใหม่มีแนวคิดเสรีนิยม

หนึ่งทศวรรษวารสารชายคาเรื่องสั้น: ยุคที่สาม

นิตยสารชายคาเรื่องสั้นถือเป็นเวทีกลางให้นักเขียนอีสานได้โลดแล่นในโลกวรรณกรรม เวลาหนึ่งทศวรรษก็ถือเป็นช่วงเวลาที่ “คณะเขียน” ต้องล้มลุกกับงบประมาณที่มีจำเขี่ย มาโนช พรหมสิงห์ สรุปบทเรียนสิบขวบปีของนิตยสารฉบับนี้ในฐานะบรรณาธิการ

“ชายคาเรื่องสั้น” บนซากศพการตายหมู่ของนิตยสารและการรัฐประหาร : ยุคที่สอง

“สักวัน “ชายคาเรื่องสั้น” คงไม่มีอยู่ เรารู้ว่าเรามิได้เป็นอมตะ ขอแค่วันนี้ ขณะนี้ที่เราพอจะทำได้ เราจะตั้งมั่นทำอย่างจริงจังจริงใจ ด้วยตัวตนอันแท้จริงของเรา” นี่ไม่ใช่ความสิ้นหวังที่เห็นการตายล้มหายตายจากของสื่อกระดาษในยุคสื่อออนไลน์ที่ส่งตรงถึงเตียงนอน แต่เป็นความหวัง ความฝัน ของบรรณาธิการนิตยสารชายคาเรื่องสั้นอย่าง “มาโนช พรหมสิงห์”

เสียงกระซิบที่แผ่วมากับสายลมฤดูร้อน

เรื่องสั้นอันดับ (2) เสียงกระซิบที่แผ่วมากับสายลมฤดูร้อน ของสุวิทย์ นาดี ทำหน้าที่ได้ดีมากในการบอกเล่าความเป็นไปของผู้คนและชุมชนอีสานแถบชายแดนที่ติดกับประเทศกัมพูชาในยุคที่มีสงครามกลางเมืองของเขมรสามฝ่าย

กระเป๋าผ้าฝ้ายสีแดงมีซิปพร้อม

“กระเป๋าผ้าฝ้ายสีแดงมีซิปพร้อม” เป็นเรื่องรัก-รักแห่งหัวใจอันงดงาม คีต์ คิมหันต์ สร้างเรื่องสั้นเรื่องนี้ของเขาขึ้นมาด้วยรูปคำที่เป็น ‘ภาพที่เคลื่อน’ เป็นบรรยากาศที่อบอวลของเรื่องไปตลอด และในความเคลื่อนไหวนั้นมีสีสันที่สด เหมือนสีสันช่วงฤดูหนาวไปแล้งและร้อน

“ชายคาเรื่องสั้น” บนที่ราบสูงแห่งความโง่-จน-เจ็บ : ยุคแรก

“แม้ชายคาเรื่องสั้นจะตายแล้ว แต่มิตรภาพและอำนาจวรรณกรรมยังมีชีวิตอยู่ ไม่เคยตาย…” ประสบการณ์ตรงจาก มาโนช พรหมสิงห์ อดีตผู้ปลุกปั้นให้วรรณกรรมเรื่องสั้นมีชีวิตในแดนอีสาน

ไร้ศิลปะวรรณกรรม ไร้ชาติพันธุ์ ไม่มีตัวตน

ปาฐกถาพิเศษของ “มาโนช พรหมสิงห์” ฉบับเต็ม เรื่อง “ไร้ศิลปะวรรณกรรม ไร้ชาติพันธุ์ ไม่มีตัวตน”